We zijn vanmorgen in Denia om wat inkopen te doen. Voor kleinkinderen en zo. Vandaag hebben we iets ontzettend triest moeten ervaren. We zouden immers vandaag lunchen bij Ed en Madelon uit Zoetermeer, het echtpaar, dat we 2 jaar geleden leerden kennen op airport Rotterdam. Er was al paella besteld en we verheugden ons alle 4 op het weerzien. Gisteravond moest Madelon afbellen, omdat Ed pijn in de borststreek had (dachten eerst aan voedselvergiftiging) en het beter leek naar het ziekenhuis in Denia te gaan. We zouden - wellicht - een nieuwe afspraak maken. Vanmorgen zijn we toch naar Denia gegaan en op de parkeerplaats besloot ik toch maar even te bellen, want wie weet was alles weer goed en de parkeerplaats was toch tegenover het door hen gehuurde appartement. Toen vertelde Madelon dus, dat de artsen in het ziekenhuis van Denia voor Ed´s leven gevochten hadden, maar dat hij gisteravond overleden was. Volgens ons was Ed net nog geen 50 jaar. Je kunt je voorstellen, dat we nu behoorlijk geshockeerd door Denia lopen, want dat zoiets zo "dichtbij" kan gebeuren doet je beseffen, dat het leven ontzettend betrekkelijk kan zijn. Dat beseft Jo nu natuurlijk ook, zij is weer aan het bijkomen in de vertrouwde omgeving van het "mobile home", maar is nog erg moe en dat is - gelet op wat gebeurd is - ook erg logisch.
In elk geval wensen wij Madelon en de familie van Ed heel veel sterkte bij dit onmogelijke verlies.
Wij proberen de komende dagen nog wat zon mee te pakken, want het weer heeft zich weer volledig hersteld. Morgenavond dus de "flamenco-avond" bij het restaurant met de toepasselijke naam "het slaapmutsje" (in het Duits dan).
Nog wat nieuwtjes hier vandaan (we blijven van alles op de hoogte): Sylvana en Bas hebben inmiddels hun eerste bezoek aan Rome gebracht), Lenie en Harrie zijn weer terug uit Oostenrijk (de verhalen horen of lezen we nog wel) en Ineke en Arie zijn al aan het inpakken voor Turkije. Want we zijn een reislustige familie.
Hoi Els en Ton
BeantwoordenVerwijderenWat een erg bericht is dat.Om je wezenloos te schrikken Ja inderdaad het leven is betrekkelijk en daarom genieten zolang het gaat.Jo is gelukkig weer in haar home ook dat was schrikken.probeer ondanks dit vervelende bericht nog een paar fijne dagen ervan te maken al zal dit moeilijk zijn.
veel liefs van Harrij en Lenie
Het is om je dood te schikken en zo jong.
BeantwoordenVerwijderenGelukkig ik ben er nog en weet nu ook dat je nooit vlug genoeg kan wezen met evt klachten.
Proberen jullie er nog van te maken het is vreselijk triest zeker als je dit niet verwacht.
Ook nog even namens mij bedankt voor alle lieve telefoontjes.
Ik zal zelf wel proberen at op mijn blogger te zetten ,Hartelijke groeten ook van rob en mij
Ook nog even een reactie van ons, erg triest. Jullie zullen zeker geschrokken zijn. En zoals je zelf zegt het leven is betrekkelijk, dus geniet er maar van.
BeantwoordenVerwijderenWij vertrekken dinsdag, maar ben vanaf morgen vrij. Morgen Richard en Vanessa ophalen van Schiphol. Morgenmiddag bij mijn vriendin Mieke op bezoek, zij gisteren is geopereerd. Ook weer een heel naar bericht.
Ton en Els, allebei toch nog veel plezier en maak er nog een paar fijne dagen van.
Liefs van Ineke en Arie
Hallo Ton en Els
BeantwoordenVerwijderenwat een naar bericht, wel erg schrikken en zeker omdat het zo onverwachts is.
Sterkte ermee.
Liefs van ons allen uit monster